Reisverslag 15
Blijf op de hoogte en volg Sanne
10 Augustus 2015 | Burundi, Cibitoke
Beste lezers,
5 augustus: 19:00 uur, 30 graden, een zwoel, zoetig ruikend windje en politiecontroles op weg van het vliegveld naar de hoofdstad. Na een rustige vliegreis zijn we terug in Burundi. Alsof we nooit weg zijn geweest, en alsof er niets aan de hand is. Toch zijn er wel degelijk dingen veranderd en lijken mensen verbaasd een auto (of tuktuk) vol blanke, Hollandse meisjes tegen te komen in het dagelijkse straatbeeld.
Toch voelt het als thuiskomen, in dit verre, bijzondere land. De kinderen op straat die mijn naam nog kennen (of eigenlijk, die nog steeds weten dat ze me Sonia mochten noemen), mensen die me een hand of een knuffel komen geven en me welkom terug heten, anderen die vragen of ik een fijne vakantie heb gehad en tot slot nog een aantal personen die het fijn vinden te horen dat het ook met mijn ouders, oma’s en andere familie nog steeds goed gaat.
Ik ben ook blij weer terug te zijn. Ook al is de situatie nog steeds niet zoals 11 maanden geleden, en komen er af en toe nog steeds negatieve berichten over Burundi naar buiten via de NOS of nu.nl.
Een lang verhaal zal ik vandaag nog niet schrijven, daarvoor ben ik nog maar te kort terug. Maar om toch een klein beetje tegenwicht te bieden aan alle negatieve berichten wil ik graag twee positieve dingen met jullie delen die ik vanochtend van mijn collega’s hoorde:
-Een tijdje geleden deelde ik een verhaal van de jongeren uit Cibitoke via de website van ZOA.nl: https://www.zoa.nl/twee-uur-dag-een-zoa-t-shirt. Een hoopgevend bericht in een spannende tijd, en er is inderdaad veel gebeurd sindsdien. Maar in Cibitoke gaat alles nog steeds zijn gangetje, en ‘onze’ jongeren praten nog steeds met elkaar. Sterker nog, verschillende groepen jongeren hebben kleine projectjes opgezet om ook in de huidige vakantieperiode (waarin het te droog is om op het land te werken) een extra zakcentje te verdienen, en een zinvolle tijdsbesteding te hebben. Zo is er bijvoorbeeld een groepje jongens dat begonnen is bakstenen te produceren. Een zwaar, maar winstgevend vakantiebaantje waardoor deze jongeren ook het droge seizoen door kunnen komen.
-Op het centrum waar we bezig zijn met de productie van hoogwaardig zaaigoed blijkt het irrigatiesysteem het nog steeds goed te doen, de afspraken die zijn gemaakt over het aantal dagen dat iedereen het water mag gebruiken worden gerespecteerd en het resultaat is een 11 ha. groot terrein dat ook tijdens deze warme, stoffige tijd goed nat gehouden kan worden. De paprika, tomaten, uien, aubergines en overige groenten staan er goed bij. En ook de bananenbomen zijn de afgelopen twee maanden behoorlijk gegroeid.
Groetjes,
Sanne
5 augustus: 19:00 uur, 30 graden, een zwoel, zoetig ruikend windje en politiecontroles op weg van het vliegveld naar de hoofdstad. Na een rustige vliegreis zijn we terug in Burundi. Alsof we nooit weg zijn geweest, en alsof er niets aan de hand is. Toch zijn er wel degelijk dingen veranderd en lijken mensen verbaasd een auto (of tuktuk) vol blanke, Hollandse meisjes tegen te komen in het dagelijkse straatbeeld.
Toch voelt het als thuiskomen, in dit verre, bijzondere land. De kinderen op straat die mijn naam nog kennen (of eigenlijk, die nog steeds weten dat ze me Sonia mochten noemen), mensen die me een hand of een knuffel komen geven en me welkom terug heten, anderen die vragen of ik een fijne vakantie heb gehad en tot slot nog een aantal personen die het fijn vinden te horen dat het ook met mijn ouders, oma’s en andere familie nog steeds goed gaat.
Ik ben ook blij weer terug te zijn. Ook al is de situatie nog steeds niet zoals 11 maanden geleden, en komen er af en toe nog steeds negatieve berichten over Burundi naar buiten via de NOS of nu.nl.
Een lang verhaal zal ik vandaag nog niet schrijven, daarvoor ben ik nog maar te kort terug. Maar om toch een klein beetje tegenwicht te bieden aan alle negatieve berichten wil ik graag twee positieve dingen met jullie delen die ik vanochtend van mijn collega’s hoorde:
-Een tijdje geleden deelde ik een verhaal van de jongeren uit Cibitoke via de website van ZOA.nl: https://www.zoa.nl/twee-uur-dag-een-zoa-t-shirt. Een hoopgevend bericht in een spannende tijd, en er is inderdaad veel gebeurd sindsdien. Maar in Cibitoke gaat alles nog steeds zijn gangetje, en ‘onze’ jongeren praten nog steeds met elkaar. Sterker nog, verschillende groepen jongeren hebben kleine projectjes opgezet om ook in de huidige vakantieperiode (waarin het te droog is om op het land te werken) een extra zakcentje te verdienen, en een zinvolle tijdsbesteding te hebben. Zo is er bijvoorbeeld een groepje jongens dat begonnen is bakstenen te produceren. Een zwaar, maar winstgevend vakantiebaantje waardoor deze jongeren ook het droge seizoen door kunnen komen.
-Op het centrum waar we bezig zijn met de productie van hoogwaardig zaaigoed blijkt het irrigatiesysteem het nog steeds goed te doen, de afspraken die zijn gemaakt over het aantal dagen dat iedereen het water mag gebruiken worden gerespecteerd en het resultaat is een 11 ha. groot terrein dat ook tijdens deze warme, stoffige tijd goed nat gehouden kan worden. De paprika, tomaten, uien, aubergines en overige groenten staan er goed bij. En ook de bananenbomen zijn de afgelopen twee maanden behoorlijk gegroeid.
Groetjes,
Sanne
-
10 Augustus 2015 - 16:04
René:
Hee Sanne,
Super goed dat je weer terug bent, en dat niet al je moeite van de afgelopen tijd voor niets is geweest door de onrust in Burundi. Zet hem op!!
Groetjes, René -
10 Augustus 2015 - 21:31
Jolien:
Hey Sanne!
Wat fijn om te horen dat je weer terug kon gaan naar Burundi! Ik ben benieuwd naar de rest van je bevindingen over de gang van zaken/veranderingen daar, dus ik wacht geduldig op je nieuwe post. Alle goeds en succes weer!
Liefs,
Jolien
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
